Forum
To miejsce stworzone dla osób z niepełnosprawnościami, ich rodzin i opiekunów.
Tutaj znajdziesz wsparcie, potrzebne informacje i ludzi, którzy naprawdę rozumieją Twoją
sytuację. Serce portalu to Forum tematyczne.
Na forum możesz:
- kliknąć w link z nazwą niepełnosprawności,
- czytać porady i doświadczenia innych,
- zakładać własne tematy i zadawać pytania,
- rozmawiać z osobami, które mają podobne problemy.
Dzięki temu szybko trafisz do treści, które są dla Ciebie ważne – bez przeszukiwania setek
przypadkowych wpisów. PIDON powstał po to, aby łączyć, wspierać i pomagać.
Tutaj nikt nie zostaje sam.
dyskryminacja w miejscu pracy
Cytat z Joanna data 8 sierpnia 2026, 19:10Dzień dobry .
Stworzyłam nowy wątek w tej grupie niepełnosprawności ,ponieważ zauważyłam taką potrzebę .Niestety wszystkie osoby z niepełnosprawnościami mierzą się między innymi z dyskryminacją społeczną czy zawodową .Nie jest to łatwy temat i zapewne każda osoba z niepełnosprawnością w swoim życiu spotkała się z takimi zachowaniami. Zauważyłam ,że użytkownicy forum związani z niepełnosprawnością w sferze psychicznej dołączyli do dyskusji na temat dyskryminacji zawodowej w grupie chorób narządów ruchu .Zapraszam serdecznie do kontynuowania dyskusji i dzielenia się z innymi użytkownikami swoimi doświadczeniami i wiedzą w miejscu poświęconym problemom tej grupy osób oczywiście anonimowo ,czujcie się gospodarzami tej bezpiecznej przestrzeni stworzonej dla Was .
Serdecznie pozdrawiam .
Dzień dobry .
Stworzyłam nowy wątek w tej grupie niepełnosprawności ,ponieważ zauważyłam taką potrzebę .Niestety wszystkie osoby z niepełnosprawnościami mierzą się między innymi z dyskryminacją społeczną czy zawodową .Nie jest to łatwy temat i zapewne każda osoba z niepełnosprawnością w swoim życiu spotkała się z takimi zachowaniami. Zauważyłam ,że użytkownicy forum związani z niepełnosprawnością w sferze psychicznej dołączyli do dyskusji na temat dyskryminacji zawodowej w grupie chorób narządów ruchu .Zapraszam serdecznie do kontynuowania dyskusji i dzielenia się z innymi użytkownikami swoimi doświadczeniami i wiedzą w miejscu poświęconym problemom tej grupy osób oczywiście anonimowo ,czujcie się gospodarzami tej bezpiecznej przestrzeni stworzonej dla Was .
Serdecznie pozdrawiam .
Cytat z Jaros data 9 sierpnia 2026, 20:33No tak , nikt nie ma wypisane na czole ,że jest niepełnosprawny ,ale moim zdaniem ludzie najbardziej boja sie osób psychicznie chorych.Osoba chorująca psychicznie bywa z góry postrzegana jako nieprzewidywalna, niebezpieczna albo niezdolna do normalnej pracy i życia, choć w ogromnej liczbie przypadków nie ma to nic wspólnego z rzeczywistością.Takie uprzedzenia potrafią być dla człowieka równie dużą barierą jak sama choroba. Dlatego warto o tym rozmawiać i oswajać ten temat.
No tak , nikt nie ma wypisane na czole ,że jest niepełnosprawny ,ale moim zdaniem ludzie najbardziej boja sie osób psychicznie chorych.Osoba chorująca psychicznie bywa z góry postrzegana jako nieprzewidywalna, niebezpieczna albo niezdolna do normalnej pracy i życia, choć w ogromnej liczbie przypadków nie ma to nic wspólnego z rzeczywistością.Takie uprzedzenia potrafią być dla człowieka równie dużą barierą jak sama choroba. Dlatego warto o tym rozmawiać i oswajać ten temat.
Cytat z Aleks data 11 sierpnia 2026, 09:02choroby psychiczne nadal budzą w ludziach dużo strachu i uprzedzeń. Często wystarczy, że ktoś usłyszy „chory psychicznie” i od razu zakłada, że taka osoba jest niebezpieczna, nieprzewidywalna albo nie nadaje się do pracy. To zwyczajnie krzywdzące ,a w pracy trudno ukryć ,ze jest sie chorym psychicznie,niby jest ochrona danych osobowych czy wrażliwych jak to sie nazywa a i tak czuc jak ludzie dystansują sie do ciebie
choroby psychiczne nadal budzą w ludziach dużo strachu i uprzedzeń. Często wystarczy, że ktoś usłyszy „chory psychicznie” i od razu zakłada, że taka osoba jest niebezpieczna, nieprzewidywalna albo nie nadaje się do pracy. To zwyczajnie krzywdzące ,a w pracy trudno ukryć ,ze jest sie chorym psychicznie,niby jest ochrona danych osobowych czy wrażliwych jak to sie nazywa a i tak czuc jak ludzie dystansują sie do ciebie
Cytat z Marlena data 11 sierpnia 2026, 18:46Niestety mentalność społeczeństwa pomimo wielu prowadzonych akcji wyrównywania szans dla osób z tego rodzaju niepełnosprawnością jest płytka. Większość osób nadal tkwi w " średniowieczu" i przekonaniach z początku ubiegłego wieku, gdzie osoby chore psychicznie należało trzymać w zamknięciu. Obecnie wiele znanych osób uchodzących za słynnych celebrytów przyznaje się że kiedyś chorowało lub nadal choruje na depresję, która też jest choroba psychiczną i czy od nich też chcą się izolować? Nie, wręcz przeciwnie gdyby tylko trafiła się okazja spotkania ich w " realu" na pewno by od nich nie stronili.
Niestety mentalność społeczeństwa pomimo wielu prowadzonych akcji wyrównywania szans dla osób z tego rodzaju niepełnosprawnością jest płytka. Większość osób nadal tkwi w " średniowieczu" i przekonaniach z początku ubiegłego wieku, gdzie osoby chore psychicznie należało trzymać w zamknięciu. Obecnie wiele znanych osób uchodzących za słynnych celebrytów przyznaje się że kiedyś chorowało lub nadal choruje na depresję, która też jest choroba psychiczną i czy od nich też chcą się izolować? Nie, wręcz przeciwnie gdyby tylko trafiła się okazja spotkania ich w " realu" na pewno by od nich nie stronili.
Cytat z Zenek data 1 września 2026, 17:50Zobaczyłem tu temat dotyczący dyskryminacji w pracy, który może dotyczyć różnych niepełnosprawności. Osoby o różnych stopniach niepełnosprawności borykają się z tym problemem. Nie rzadko problem ten odkrywają po jakimś czasie, bo ich współpracownicy w swoich stosunkach nie zawsze od razu dają to odczuć albo robią to w taki spób że niby żartem. Jak się zachować bo przecież dorosły facet nie pójdzie na skargę na swoich kolegów do przełożonego, a co w przypadku gdy w gronie ich jest ten przełożony, czy jedyną drogą jest odejście z takiego miejsca pracy?
Zobaczyłem tu temat dotyczący dyskryminacji w pracy, który może dotyczyć różnych niepełnosprawności. Osoby o różnych stopniach niepełnosprawności borykają się z tym problemem. Nie rzadko problem ten odkrywają po jakimś czasie, bo ich współpracownicy w swoich stosunkach nie zawsze od razu dają to odczuć albo robią to w taki spób że niby żartem. Jak się zachować bo przecież dorosły facet nie pójdzie na skargę na swoich kolegów do przełożonego, a co w przypadku gdy w gronie ich jest ten przełożony, czy jedyną drogą jest odejście z takiego miejsca pracy?
Cytat z Joanna data 2 września 2026, 13:33Problem dyskryminacji w pracy dotyczy niestety wszystkich środowisk ,ale Forum jest dedykowane osobom niepełnosprawnym .Sposób rozwiazywania w każdym przypadku jest podobny .Na początku trzeba porozmawiać z przełożonym o problemie ,bo może nieświadomie przekraczać granice żartu ,trudno mi powiedzieć ,bo nie znam dokładnej sytuacji .W przypadku ,gdy usłyszy Pan dwuznaczny komentarz od jakiegoś współpracownika, najlepiej spytać spokojnie „Nie zrozumiałem, czy możesz mi wytłumaczyć, co w tym jest śmiesznego?”. Zmuszenie kogoś do publicznego wyjaśnienia niestosownego czy chamskiego żartu może zawstydzić tą osobę. Można też od razu zareagować ,że "nie życzę sobie takich komentarzy na temat mojej niepełnosprawności". Warto zbierać jakieś twarde dowody, e-maile ,smsy ,rozmowy na komunikatorach firmowych, pisać notatki o sytuacjach mających charakter dyskryminujący Pana. Dobrze też jest zapisywać każdą sytuację – datę, godzinę, świadków, dokładne słowa, jakie padły, oraz to, jak na nie Pan zareagował. Wiem ,że nie jest to łatwe , bo pewnie jest Pan sam w tej sytuacji .Fakt ,że jest Pan mężczyzną też jakby nie ułatwia w tym sensie jak Pan pisze ,że przecież dorosły facet nie pójdzie na skargę do przełożonego. Jeżeli jednak jest to dla Pana zbyt obciążające i wykańczające psychicznie, to niestety innej drogi nie ma ,żeby zgłosić dyskryminację przełożonemu. Gdy ,mimo to przełożony nic z tym nie zrobi a na dodatek sam jest częścią problemu, to ma Pan prawo a nawet obowiązek szukać pomocy wyżej u pracodawcy .Jak i tu nie ma reakcji to może Pan złożyć oficjalną skargę do PIP -Państwowej Inspekcji Pracy, która przeprowadzi kontrolę w zakładzie pracy pod kątem przestrzegania przepisów antydyskryminacyjnych. Jest jeszcze droga sądowa. Wiem, że to nie jest łatwa sytuacja ,ale uważam, że odejście z pracy nie powinno być ucieczką w poczuciu porażki, chyba, że będzie to dla Pana świadomy wybór w celu ochrony własnego zdrowia. Ja nie jestem osobą niepełnosprawną , ale proszę mi wierzyć wiem co to znaczy być dyskryminowanym i jakie to jest obciążające. Życzę powodzenia .Proszę pamiętać ,że zawsze ma Pan tu wsparcie i jest tu Pan anonimowy. W razie czego proszę pisać ,spróbujemy pomóc .
Problem dyskryminacji w pracy dotyczy niestety wszystkich środowisk ,ale Forum jest dedykowane osobom niepełnosprawnym .Sposób rozwiazywania w każdym przypadku jest podobny .Na początku trzeba porozmawiać z przełożonym o problemie ,bo może nieświadomie przekraczać granice żartu ,trudno mi powiedzieć ,bo nie znam dokładnej sytuacji .W przypadku ,gdy usłyszy Pan dwuznaczny komentarz od jakiegoś współpracownika, najlepiej spytać spokojnie „Nie zrozumiałem, czy możesz mi wytłumaczyć, co w tym jest śmiesznego?”. Zmuszenie kogoś do publicznego wyjaśnienia niestosownego czy chamskiego żartu może zawstydzić tą osobę. Można też od razu zareagować ,że "nie życzę sobie takich komentarzy na temat mojej niepełnosprawności". Warto zbierać jakieś twarde dowody, e-maile ,smsy ,rozmowy na komunikatorach firmowych, pisać notatki o sytuacjach mających charakter dyskryminujący Pana. Dobrze też jest zapisywać każdą sytuację – datę, godzinę, świadków, dokładne słowa, jakie padły, oraz to, jak na nie Pan zareagował. Wiem ,że nie jest to łatwe , bo pewnie jest Pan sam w tej sytuacji .Fakt ,że jest Pan mężczyzną też jakby nie ułatwia w tym sensie jak Pan pisze ,że przecież dorosły facet nie pójdzie na skargę do przełożonego. Jeżeli jednak jest to dla Pana zbyt obciążające i wykańczające psychicznie, to niestety innej drogi nie ma ,żeby zgłosić dyskryminację przełożonemu. Gdy ,mimo to przełożony nic z tym nie zrobi a na dodatek sam jest częścią problemu, to ma Pan prawo a nawet obowiązek szukać pomocy wyżej u pracodawcy .Jak i tu nie ma reakcji to może Pan złożyć oficjalną skargę do PIP -Państwowej Inspekcji Pracy, która przeprowadzi kontrolę w zakładzie pracy pod kątem przestrzegania przepisów antydyskryminacyjnych. Jest jeszcze droga sądowa. Wiem, że to nie jest łatwa sytuacja ,ale uważam, że odejście z pracy nie powinno być ucieczką w poczuciu porażki, chyba, że będzie to dla Pana świadomy wybór w celu ochrony własnego zdrowia. Ja nie jestem osobą niepełnosprawną , ale proszę mi wierzyć wiem co to znaczy być dyskryminowanym i jakie to jest obciążające. Życzę powodzenia .Proszę pamiętać ,że zawsze ma Pan tu wsparcie i jest tu Pan anonimowy. W razie czego proszę pisać ,spróbujemy pomóc .
Cytat z Weronika data 4 września 2026, 17:16Ja mam podobny problem tyko u mnie ta dyskryminacja pojawiła się po pewnym czasie nie od razu. Punktem zwrotnym była zmiana z pracownika pełnosprawnego na niepełnosprawnego i uzyskanie paru przywilejów z tym związanych. Moje obowiązki się nie zmieniły tylko ich zakres sie zmniejszył, nadal wykonuję je wszystkie z całym zaangażowaniem i nigdy nie odmawiam nawet gdy mam gorszy dzień. Wydaje mi się że robię je dobrze a nawet lepiej niz moi koledzy i koleżanki z pracy. Teraz nie mam juz kolegów i koleżanek w pracy, nikt ze mna nie rozmawia jak dawniej, rozmawiają tylko gdy jest potrzeba ustalenia czegoś w temacie służbowym.Gdy wchodzę do pokoju socjalnego rozmowy milkną i każdy gdzieś sie rozchodzi, gdzy próbuję nawiązać jakąś rozmowę odpowiadają krótko :TAK , NIE lub Jestem zajęta/ty. Czuję się jak osoba która choruje na zaraźliwą chorobę od której się wszyscy izolują i stronią.Nie wiem o co chodzi wygląda jakby sie obrazili.
Ja mam podobny problem tyko u mnie ta dyskryminacja pojawiła się po pewnym czasie nie od razu. Punktem zwrotnym była zmiana z pracownika pełnosprawnego na niepełnosprawnego i uzyskanie paru przywilejów z tym związanych. Moje obowiązki się nie zmieniły tylko ich zakres sie zmniejszył, nadal wykonuję je wszystkie z całym zaangażowaniem i nigdy nie odmawiam nawet gdy mam gorszy dzień. Wydaje mi się że robię je dobrze a nawet lepiej niz moi koledzy i koleżanki z pracy. Teraz nie mam juz kolegów i koleżanek w pracy, nikt ze mna nie rozmawia jak dawniej, rozmawiają tylko gdy jest potrzeba ustalenia czegoś w temacie służbowym.Gdy wchodzę do pokoju socjalnego rozmowy milkną i każdy gdzieś sie rozchodzi, gdzy próbuję nawiązać jakąś rozmowę odpowiadają krótko :TAK , NIE lub Jestem zajęta/ty. Czuję się jak osoba która choruje na zaraźliwą chorobę od której się wszyscy izolują i stronią.Nie wiem o co chodzi wygląda jakby sie obrazili.
Cytat z Moderator Pidon data 5 września 2026, 18:08Dzień dobry, myślę, że w Pani przypadku głównym powodem zmian w zachowaniu kolegów i koleżanek w pracy jest nic innego jak tylko ich zazdrość. Wiadomo, że każda osoba niepełnosprawna zmaga się z dużymi problemami zdrowotnymi dlatego jej aktywność zawodowa musi być nico ograniczona. Wydaje mi się, że to uzyskane przywileje w momencie zmiany statusu pracownika stały się tą ością niezgody. Proponuję mimo niechęci z ich strony spróbować nawiązać konwersację na ten temat. Może przy kawie w pokoju socjalnym nawet z częścią współpracowników udałoby się porozmawiać i wytłumaczyć im to, a reszta zapewne pocztą pantoflową poznałaby też główny przekaz. Ja zaczęłabym od tego, że świadczą Państwo tę samą pracę, na podobnym poziomie, wykonuje ją Pani rzetelnie i nigdy nie odmawia mimo tego, że nawet źle się Pani czuje. Potem przeszłabym do informacji, że niestety ze względu na stan zdrowia musi Pani inaczej gospodarować swoim wysiłkiem i możliwościami organizmu i nie jest wykonywać pracy w takim samym wymiarze jak dotychczas, tak jak robią to obecnie oni. Na podsumowaniu oświadczyłabym, że gdyby była możliwość zamiany przywilejów na dobry stan zdrowia to bardzo chętnie bez zastanowienia by to Pani zrobiła. Dodałabym, że jesteście Państwo grupą i zespołem, który wspólnie zmierza do jednego celu, który jest łatwiej osiągnąć w zgodzie i zrozumieniu wobec tych słabszych a kłótnie i zła atmosfera nie służą nikomu ani niczemu. Jeśli mimo przedstawienia tych argumentów nadal żaden z kolegów nie zacznie traktować Pani jak dawniej to radziłabym udać się do przełożonego, który sam porozmawia ze swoimi podwładnymi tłumacząc im pewne rzeczy aby nie zachowywali się jak zazdrosne dzieciaki. Życzę powodzenia, trzymam kciuki i czekam na wiadomość czy się udało.
Dzień dobry, myślę, że w Pani przypadku głównym powodem zmian w zachowaniu kolegów i koleżanek w pracy jest nic innego jak tylko ich zazdrość. Wiadomo, że każda osoba niepełnosprawna zmaga się z dużymi problemami zdrowotnymi dlatego jej aktywność zawodowa musi być nico ograniczona. Wydaje mi się, że to uzyskane przywileje w momencie zmiany statusu pracownika stały się tą ością niezgody. Proponuję mimo niechęci z ich strony spróbować nawiązać konwersację na ten temat. Może przy kawie w pokoju socjalnym nawet z częścią współpracowników udałoby się porozmawiać i wytłumaczyć im to, a reszta zapewne pocztą pantoflową poznałaby też główny przekaz. Ja zaczęłabym od tego, że świadczą Państwo tę samą pracę, na podobnym poziomie, wykonuje ją Pani rzetelnie i nigdy nie odmawia mimo tego, że nawet źle się Pani czuje. Potem przeszłabym do informacji, że niestety ze względu na stan zdrowia musi Pani inaczej gospodarować swoim wysiłkiem i możliwościami organizmu i nie jest wykonywać pracy w takim samym wymiarze jak dotychczas, tak jak robią to obecnie oni. Na podsumowaniu oświadczyłabym, że gdyby była możliwość zamiany przywilejów na dobry stan zdrowia to bardzo chętnie bez zastanowienia by to Pani zrobiła. Dodałabym, że jesteście Państwo grupą i zespołem, który wspólnie zmierza do jednego celu, który jest łatwiej osiągnąć w zgodzie i zrozumieniu wobec tych słabszych a kłótnie i zła atmosfera nie służą nikomu ani niczemu. Jeśli mimo przedstawienia tych argumentów nadal żaden z kolegów nie zacznie traktować Pani jak dawniej to radziłabym udać się do przełożonego, który sam porozmawia ze swoimi podwładnymi tłumacząc im pewne rzeczy aby nie zachowywali się jak zazdrosne dzieciaki. Życzę powodzenia, trzymam kciuki i czekam na wiadomość czy się udało.
Cytat z Tomek data 16 października 2026, 13:00Trudno jest podjąc a co dopiero utrzymać pracę osobie z chorobą psychiczna ,ludzie są okrutni
Trudno jest podjąc a co dopiero utrzymać pracę osobie z chorobą psychiczna ,ludzie są okrutni
Cytat z Joanna data 16 października 2026, 20:02Ma Pan rację ,to trudna sytuacja i niełatwy temat.Ludzie są konformistami,trzymają stronę większości,nawet jak mają inne zdanie i to dotyczy różnych sytuacji,nie tylko wykluczania osób z różnymi niepełnosprawnościami .Wydaje mi się ,że dobrym rozwiązaniem dla osób z zaburzeniami psychicznymi byłoby zatrudnienie wspomagane ,w którym osoba dostaje pomoc dostosowaną do potrzeb i stanu zdrowia Zatrudnienie wspomagane w Polsce nie jest niestety usługa systemową .Prowadzone są działania mające na celu standaryzację takiego modelu zatrudnienia a na razie jedynie można szukać wsparcia trenera pracy w działaniach projektowych finansowanych lub współfinansowanych przez PFRON lub fundusze unijne .
Ma Pan rację ,to trudna sytuacja i niełatwy temat.Ludzie są konformistami,trzymają stronę większości,nawet jak mają inne zdanie i to dotyczy różnych sytuacji,nie tylko wykluczania osób z różnymi niepełnosprawnościami .Wydaje mi się ,że dobrym rozwiązaniem dla osób z zaburzeniami psychicznymi byłoby zatrudnienie wspomagane ,w którym osoba dostaje pomoc dostosowaną do potrzeb i stanu zdrowia Zatrudnienie wspomagane w Polsce nie jest niestety usługa systemową .Prowadzone są działania mające na celu standaryzację takiego modelu zatrudnienia a na razie jedynie można szukać wsparcia trenera pracy w działaniach projektowych finansowanych lub współfinansowanych przez PFRON lub fundusze unijne .