Forum
To miejsce stworzone dla osób z niepełnosprawnościami, ich rodzin i opiekunów.
Tutaj znajdziesz wsparcie, potrzebne informacje i ludzi, którzy naprawdę rozumieją Twoją
sytuację. Serce portalu to Forum tematyczne.
Na forum możesz:
- kliknąć w link z nazwą niepełnosprawności,
- czytać porady i doświadczenia innych,
- zakładać własne tematy i zadawać pytania,
- rozmawiać z osobami, które mają podobne problemy.
Dzięki temu szybko trafisz do treści, które są dla Ciebie ważne – bez przeszukiwania setek
przypadkowych wpisów. PIDON powstał po to, aby łączyć, wspierać i pomagać.
Tutaj nikt nie zostaje sam.
Moja historia
Cytat z Artur Puszkarek data 26 września 2026, 20:12W szeregu wcześniejszych postach tu zawartych opisałem mą drogę społeczną rozpoczętą w sobotę 13 maja 2000 roku w Wenecji na wysokości Mostu Westchnień. Gdzie o godz. 12:00 odbywając przypadkową i zarazem przyjacielską rozmowę z księdzem opiekującym się grupą pątników ze Stargardu. Dzięki czemu zostało odkryte i ukierunkowane me życiowe powołanie i przeznaczenie. Obecnie pragnę opisać mą troskę i odpowiedzialność za osoby chore i niepełnosprawne. A więc czci i szacunku w stosunku do tychże ludzi nauczyłem się w Nowym Czarnowie gdzie przed wieloma laty funkcjonowało Państwowe Sanatorium Neuropsychiatrii Dziecięcej. Początki, którego sięgają zapewne początku lat trzydziestych minionego wieku. Gdy znajdował się tu między innymi szpital wojsk niemieckich i po 1945 roku jeden z mniejszych garnizonów wojsk rosyjskich. Sanatorium to było dla mnie niemalże szkołą życia, którą następnie kontynuowałem w Trzebnicy gdzie byłem przygotowywany do zabiegu chirurgicznego- operacja kręgosłupa. Dla tego też od 2000 roku ludzie ci do dziś dnia stały się mi bliskie, ważne i wyjątkowe. Dla tego też z godnością ich reprezentuję i o nich pamiętam.
W szeregu wcześniejszych postach tu zawartych opisałem mą drogę społeczną rozpoczętą w sobotę 13 maja 2000 roku w Wenecji na wysokości Mostu Westchnień. Gdzie o godz. 12:00 odbywając przypadkową i zarazem przyjacielską rozmowę z księdzem opiekującym się grupą pątników ze Stargardu. Dzięki czemu zostało odkryte i ukierunkowane me życiowe powołanie i przeznaczenie. Obecnie pragnę opisać mą troskę i odpowiedzialność za osoby chore i niepełnosprawne. A więc czci i szacunku w stosunku do tychże ludzi nauczyłem się w Nowym Czarnowie gdzie przed wieloma laty funkcjonowało Państwowe Sanatorium Neuropsychiatrii Dziecięcej. Początki, którego sięgają zapewne początku lat trzydziestych minionego wieku. Gdy znajdował się tu między innymi szpital wojsk niemieckich i po 1945 roku jeden z mniejszych garnizonów wojsk rosyjskich. Sanatorium to było dla mnie niemalże szkołą życia, którą następnie kontynuowałem w Trzebnicy gdzie byłem przygotowywany do zabiegu chirurgicznego- operacja kręgosłupa. Dla tego też od 2000 roku ludzie ci do dziś dnia stały się mi bliskie, ważne i wyjątkowe. Dla tego też z godnością ich reprezentuję i o nich pamiętam.